Σελίδες

10.10.12

Στην πόλη του ποιητή


       Η Λισαβόνα κουβαλάει στην καρδιά της σαν φυλαχτό τον ποιητή της.
      Τον συναντάς καθώς περπατάς δίπλα στη θάλασσα, αλμυρή από τα δάκρυα των Πορτογάλων, καθισμένο σε κάποιο πεζούλι, να στοχάζεται. Οι σκέψεις του κοπάδι και οι σκέψεις του όλες, αισθήσεις.
      Τον βλέπεις στα στενά σοκάκια της Αλφάμα, να βαδίζει σκυφτός ανάμεσα στα σκοινιά με τα απλωμένα ρούχα, παρακαλώντας τους θεούς να μην τον θυμούνται.
      Τον παρατηρείς ακίνητο σαν άγαλμα, καθισμένο στο καφενείο όλα τα πράγματα περνούν σε μια παρέλαση μέσα του κι όλες οι πόλεις του κόσμου του ψιθυρίζουν.
      Τον αναγνωρίζεις, σκοτεινή σιλουέτα, στον δρόμο της Σίντρα, στο φως του φεγγαριού̓∙ χαμένο στον μελλοντικό δρόμο, χαμένο στην απόσταση που έφτασε. Μεγάλο προνόμιο να κουβαλάς την ψυχή βαλμένη ανάποδα.
       Τον ακούς τις νύχτες στους δωδεκάχορδους λυγμούς των fados που ξεφεύγουν από τις γρίλιες των παραθύρων, στα χαμηλοτάβανα μαγαζιά της Αλφάμα.
       Τον βλέπεις ζωγραφισμένο με σπρέι στα γαλανόλευκα αζουλέζου των σπιτιών, να ταξιδεύει πάντα κρατημένος από το χέρι της Φαντασίας να αγαπά, να μισεί, να μιλάει, να σκέφτεται πάντα μαζί της.
      Είναι η ψυχή του που δίνει ψυχή στους πλακόστρωτους ανήφορους, στα άδεια παγκάκια, στις γάτες που διαβαίνουν βιαστικές για να τρυπώσουν στη γωνιά τους, στα περιστέρια που κουβεντιάζουν στις χαμηλές μάντρες, στο τραμ που περνάει κουδουνίζοντας για να το προσέξουν οι περαστικοί.
      Και είναι η ψυχή του που σε κάνει να ερωτευτείς τούτη την πόλη, η ποίηση που σε περιμένει στις γωνιές της. «Όπως το στάχυ που υποκλίνεται στον άνεμο κι ορθώνεται όταν παύει να φυσάει».

5 σχόλια:

akrat είπε...

μας μαγέψατε

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τιμή μου!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Ωχ

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Αργω μερικες φορες να περασω απο το μπλοκοσπιτο σου αλλα δεν ξεχνω να ερθω για να μαθω νεα σου.Πολυ ομορφη αναρτηση!!!!Να εισαι καλα και καλο υπολοιπο εβδομαδας.

Poet είπε...

Ένα ποιητικό κείμενο που τιμά τον ποιητή αλλά κι εσένα, Μαρία μου.